Sponsors
Nieuwsbrief
Live traffic
Nieuws Archief

In de Schijnwerper

De winnaar:
 “Rhônevlieger” sluit seizoen af met winst voor Jo Pöttgens op Perpignan

De seizoen afsluiting van de internationale kalender is traditiegetrouw een van de topklassiekers. Perpignan is een vlucht waar de topliefhebbers de degens voor het laatst kruisen.
 Op deze slotklassieker wordt menig kampioenschap en asduif competitie beslist.
Voor Perpignan worden de messen nog eens extra geslepen, en worden de atleten van het luchtruim zoveel mogelijk in conditie gebracht en gemotiveerd.
In het Bronsgroen Eikenhout werden door 114 liefhebbers in totaal 724 aan de start gebracht. Ook in Kerkrade bij Jo en Frans werd een ploegje voor Perpignan klaargestoomd , te weten 4 weduwnaars, met als absolute kopman hun “Rhônevlieger”. Een klasbak van het zuiverste water. Eerder dit jaar klasseerde hij zich al van de loeizware Barcelona als 35e Nationaal, en kwam toen ogenschijnlijk fit thuis!
Jo en Frans hadden uitgerekend dat aan de hand van de eerdere meldingen via Pipa in de voorvlucht, dat er tussen 20.15 en 20.30 een duif op de klep zou moeten vallen in Haanrade. En jawel hoor, om 20.22 kwam hij als een komeet aangestormd, glundert Frans nog na. En alweer viel op dat hij er nog picobello uitzag. Volgens Jo is de doffer al vanaf het moment dat hij werd afgezet een streling voor het oog, altijd het communiepakje aan, hij was al vanaf jonge duif de favoriet van de bazen.

Naderhand wordt hij voor de nationale overwinning geklopt door duiven die zich niets hebben aangetrokken van de duisternis en hun weg naar huis in het donker gezocht hebben. Ook een topprestatie natuurlijk, maar in mijn ogen is de “Rhônevlieger” van Jo en Frans de morele winnaar van deze prachtige Perpignan.
Zijn moeder komt van ZLU voorzitter Eddy Hoedemakers uit Geleen, uit de lijn van diens wondervlieger de 006. Van vaderskant komt hij van Fons van Ophuizen, uit de lijn van een andere topduif de “Rambo Barcelona”. Zoals zo vaak de goede komen uit de goede, een uitspraak van beide broers!
Sedert jaren wordt er in Haanrade al top gepresteerd met duiven.
 In het begin in navolging van vader en oom, de programmavluchten, later de dagfond om vervolgens begin jaren 90 over te schakelen op de middaglossingen.
 De laatste jaren wordt alleen nog deelgenomen aan de ZLU vluchten en een enkele morgenlossing van de afdeling Limburg. Beide broers hebben hun hart verpand aan deze discipline.
Het bestand is voornamelijk opgebouwd uit de vd Wegens via Eddy Hoedemakers, de Etterbaklijn via Fons van Ophuizen, duiven van Nol Hendriks en in 2010 werden enkele rechtstreekse van de Wegens gehaald in Steenbergen. De van de Wegens worden zoveel mogelijk zuiver gehouden, de rest wordt gekruist. Geregeld wordt er ook ingeteeld , om een bepaalde bloedlijn vast te leggen!
Op de ruime hokken is plaats voor 28 weduwnaars, dit is ook het enige spelsysteem dat hier gespeeld wordt. De 28 weduwnaars zitten verdeeld over 3 afdelingen van 8-8 en 12.

Jonge duiven komen hier helemaal niet in de cabinewagen, die worden zelf afgericht. Als jaarling is meestal Lorris het eindstation, een goede 400 km. Pas als 2-jarige gaan ze naar de ZLU, en dan meestal 2 vluchten. Frans en Jo zijn er heilig van overtuigd dat een duif pas volgroeid als hij 3 jaar is, en tot deze leeftijd worden ze wat vliegen betreft gespaard. Zit er echter eentje tussen die net iets minder gezond is dan de rest, heeft die een probleem.
Het hele jaar door wordt er streng geselecteerd op ( natuurlijke) gezondheid!
Dit jaar werden er bij hoge uitzondering 2 jaarlingen ingekorfd voor Narbonne, ze vlogen beide prijs, nu afwachten wat ze in de toekomst gaan doen, zeggen beide broers.
De “Rhonevlieger”deed dit jaar enkele programmavluchten tot Lorris, vervolgens Barcelona en als laatste vlucht Perpignan. Het allerbelangrijkste zijn goede duiven zeggen ze hier, de rest is poppenkast!
Medisch gezien niks bijzonders, in Mei wordt Vincent Schroeder geraadpleegd. Meestal mankeert er niets aan. De kwekers hebben nog nooit iets tegen het geel gehad.
 Van Vincent Schroeder wordt wel eens in de 14 dagen Toleamin Forte gegeven. Goede duiven hebben in principe niet veel nodig, is hier de stelregel, die hebben een van nature sterke gezondheid en weerstand. De stap van naar (top)forme is dan niet groot!
 Over topforme gesproken: de dag na thuiskomst van Barcelona stormde de “Rhonevlieger”alweer als eerste naar buiten voor de dagelijkse training, toen was al snel duidelijk dat hij ook nog ingemand ging worden voor Perpignan.
Beide broers zijn er heilig van overtuigd, dat duiven die bij echt “duivenweer” in de kop vliegen, later de beste kwekers worden. Waar hebben we dit meer gehoord?
 Alles draait om de kopvliegers zeggen beide broers in koor, alles wat daarachter aankomt ( lees serie ) is mooi meegenomen.
Wat voeren betreft houden ze het hier aan de lichte kant, de mengelingen van Spinne, Versele Laga en Robayes worden gemengd, daarbij nog wat kleinzaad.
 Tot een week voor inkorving krijgen de duiven hier 75% gerst en 25% zuivering. Daarna enkele dagen 50% gerst en 50% sportmengeling, met dien verstande dat alles opgegeten moet worden. De laatste 3 a 4 dagen is het dan volle bak met wat kleinzaad.

Tijdens dit interview speelde het Nederlands elftal zijn laatste groepswedstrijd, thuis tegen Zweden. Gekscherend zeiden we dat in dit Nederlands elftal, als de vergelijking met duiven gemaakt zou worden, er maar een 1e getekende tussen liep, en wel Arjen Robben. Een goede 2e getekende was dan al moeilijk te vinden, maar zegt Frans met pretoogjes: een goede coach ( liefhebber ) haalt er toch meer uit!!
Na Perpignan blijven de kleppen in Kerkrade gesloten, de roofvogel is ook hier in grote getale aanwezig en uitlaten is dan te zeer een risico!
Deze provinciale Perpignan is gewonnen door een echte klasbak, in zijn jeugdjaren gespaard door zijn bazen, die nu al zijn gespaarde krachten bundelde tot een prestatie van wereldformaat!!
 Jo en Frans van harte gefeliciteerd, het is jullie Perpignan geworden!!!

Lei Martens

Provinciaal Criterium Perpignan 2017

De winnaars:
“Bono Harry” is de winstpakker voor Jo en Florian op Narbonne!

De op een na laatste ZLU vlucht van dit jaar is de vlucht uit Narbonne. Een vlucht waar een aparte internationale uitslag voor jaarlingen aan wordt gekoppeld. De laatste jaren een vlucht waar steeds meer liefhebbers hun jaarlingen willen testen op het echte werk.
De weersomstandigheden waren gunstig en reeds om 6.45 uur gingen de duiven op de wieken. Het werd een fraaie vlucht met snelheden van rond de 1250 m/min. voor de snelste duiven. De eerste Limburgse duiven vallen rond 18.30 uur in het Krijtland. ’S morgens rond 6.30 uur is voor Limburgse begrippen het boek gesloten.
In het prachtige Limburgse heuvelland bij Jo en Florian Hendriks werd door diverse letters op de duiven gewacht. Het was Jo zelf die even voor half zeven hun blauwe jaarling uit het zuidwesten zag aanstormen. Zelden een duif zo hard zien aanstormen zegt Jo met een glimlach op zijn gezicht.
In de week van Chateauroux werd door Jo en Florian al beslist dat hun ploeg ook zou deelnemen aan Narbonne. Met name omdat de forme nog aanwezig was en daarnaast, en zeker niet onbelangrijk, Chateauroux niet al te zwaar zou worden. Dit alles bleek naderhand te kloppen daar de duiven de afstand van Chateauroux naar Nijswiller binnen 5 uur hadden afgehaspeld. Op Chateauroux gingen 14 doffers de strijd aan, waarvan er provinciaal 12 hun prijs pakten. De serie is 28-34-37-43-45-65 etc.
In 2009 en 2014 werden de duiven ook na hun laatste dagfondvlucht op Narbonne gespeeld, dit pakte twee keer prima uit.
Nadat de duiven thuis kwamen van Chateauroux kregen ze maar heel even de duivin te zien, dit om de motivatie voor Narbonne op peil te houden. Ze kregen gelijk goed voer en een potje in de bak gevuld met een mengsel van gepelde haver, hennep, pinda’s etc. De tank moet voor een belangrijke opdracht altijd vol zijn vertelt Florian. Op zaterdag en zondag werd er Rotosal, BT Amin en druivensuiker in het drinkwater gedaan. Hier wordt veel waarde gehecht aan de producten van Röhnfried. Rond het middaguur kregen de doffers hun duivin en ze konden ermee stoeien tot het moment van inkorven. 12 doffers werden er ingekorfd , nationaal werd de volgende serie neer geknald: 4-32-34-191-215-238 en 275. Chapeau!!
De eerst aankomende duif is de “Bono Harry”, een middelmatige duif qua grootte met een opvallend zacht verenpak en een attente scherpe blik in de ogen. Zijn stamkaart is bijgevoegd en deze spreekt boekdelen. Een volle broer en de ouders van “Bono Harry” werden verkocht naar China. Florian beaamt dat het kweekhok de belangrijkste pijler is voor het tophok in Nijswiller. Ieder jaar worden er weer absolute toppers naar het kweekhok verplaatst!
We kregen enkele topvliegers en kwekers in de handen en het moet gezegd worden, de kwaliteit druipt er vanaf. Echte krijgers met ogen die door je heen kijken! Zulke duiven begeleid en gemotiveerd door deze liefhebbers, dat wordt nog kwaad kersen eten!
De basisduiven van het hok komen van Gaby Vandenabeele, Hooymans, Koopman en Verkerk. Ook de legendarische “King Kong” van Jean Hornesch speelt een voorname rol. Op de vraag waar hij duiven zou halen als hij helemaal opnieuw zou moeten beginnen antwoordt Florian zonder te twijfelen: weer bij goede dagfondhokken als Gerard Koopman, Hooymans, Verkerk & Vandenabeele.
Voor het seizoen krijgen alle duiven een kuur van 7 dagen tegen trichomoniasis en “schone” koppen. Ook wordt er dan een blokje Koudijs gebruikt om de hokken schoon te krijgen. Dit Koudijs blokje wordt ook nog eens gebruikt halverwege het dagfondseizoen tijdens een rustweekend. Tot 300 kilometer worden er hier geen bijproducten gegeven. Vanaf 300 kilometer worden de Röhnfried producten gehanteerd. Het hok in Nijswiller ligt redelijk dicht achter het woonhuis waardoor de zon dus de forme er niet gelijk in april zijn. Dit hebben we geweten van Narbonne!!
Florian en Jo zien het liefst dat hun duiven uit eigen beweging stevig trainen. Schort er iets aan door bijvoorbeeld drukkend warm weer dan wordt het voer lichter of zwaarder en dit alles op gevoel. De duiven krijgen geregeld gelegenheid om te baden, dit wordt gegeven in het rennetje voor het hok. Ze vertikken het soms om erin te gaan, wordt vervolgens het bad in het hok gezet dan gaan ze er wel in! Wie het weet mag het zeggen!
Florian geeft duidelijk aan dat de duivensport in een revolutie verkeerd. Echte klasbakken in topconditie en goed gemotiveerd zijn tot veel in staat. “Bono Harry” en zijn hokgenoten hebben er op deze Narbonne een demonstratie van gegeven! Tijdens het dagfondseizoen, dat hier in Nijswiller als hoofddoel wordt gezien, worden de duiven tijdens het rustweekend zelf gelapt. Bij thuiskomst zitten er dan slechts enkele duivinnen op het hok. Dit zijn wel de meest paarlustige exemplaren, daar let de baas wel op. Bij het inkorven van een dagfondvlucht krijgen ze allemaal hun eigen duivin. Wanneer het echt warm is krijgen ze hun duivin al in de morgen, in de middag zijn ze dan rustiger en wordt er nog goed gegeten en vooral gedronken. Ze moeten als ze de mand ingaan altijd een beetje voer in de krop hebben aldus Jo. Vaak worden ze ’s morgens gelapt voor de inkorving van een dagfondvlucht, ze vinden dan de duivin. Een uurtje later wordt er dan goed gegeten, ’s avonds inmanden. Volgens Florian is motivatie en variatie in deze van groot belang. Ze moeten gemotiveerd de mand in, dat spreekt voor zich.
Na thuiskomst van een dagfondvlucht vinden de duiven een potje water en een potje voer in hun woonbak, hierin zit sportmengeling, ze kunnen eten zoveel ze willen. De eerste week na een dagfondvlucht wordt er licht gevoerd. Het voer is van Paloma (via Simons). Tijdens deze week ook veel Zoontjes en Schummi Black Relax , dit bevat veel vezels. Op de maandag en de dinsdagmorgen van de inkorfweek bestaat het menu uit half licht voer en half sportmengeling. Dinsdagavond tot en met donderdag krijgen ze dan sportmengeling Schummi Black Power van Paloma. Verder gepelde haver, hennep, zonnepitten en pinda’s, dit echter pas na de sportmengeling anders snoepen ze te veel. De duiven moeten duidelijk reageren op het opvoeren aldus Florian, als ze op donderdag de mand ingaan heeft hij het liefst dat ze een beetje voer in de krop hebben. Wel geeft men aan dat wanneer het erg warm weer is het voer licht gehouden wordt. Er wordt altijd zoveel gevoerd dat er altijd wel iets blijft liggen.
We waren op bezoek bij een absoluut tophok. Niets wordt hier aan het toeval over gelaten en alles wordt ervoor gedaan om hun atleten te laten pieken, het liefst op de geliefde dagfondvluchten. Indien deze duiven door topliefhebbers ingemand worden in topconditie en super gemotiveerd, zijn ze tot héél véél in staat, zelfs om een prachtige Narbonne op hun naam te schrijven.
Goed gedaan mannen, petje af!!!

Lei Martens

Provinciaal Criterium Narbonne 2017

De winnaar:
De “487” pakt “Rhônevallei klassieker” Marseille voor Thei Wolfs

Voor deze Marseille 2017 stonden precies 100 Limburgse liefhebbers aan de start van deze “Rhônevallei klassieker”. In Totaal werden 447 duiven ingekorfd die de zware strijd, door de altijd lastige “Rhônevallei”, met elkaar moesten aangaan.
De 1e Limburgse melding kwam niet, zoals meestal het geval is, uit het zuiden van onze provincie maar uit het noordelijk gelegen Maria Hoop. Ditmaal was de eer aan Thei Wolfs. Maria Hoop is al snel een zo’n dikke 30 kilometer verder dan de kortste Limburgse afstanden.
Om 19:27:42 liep de 3-jarige weduwnaar bij Thei over de antenne. Men was aldaar met enkele melkers aan het passen. Thei vertelde net aan zijn mede passers dat wanneer men helemaal “in de kop” wilde draaien het daar nu wel de hoogste tijd voor was. Hij had de woorden nog niet uitgesproken of als een duveltje uit een doosje kwam zijn favoriet uit de juiste hoek aangestormd.
De schrik sloeg Thei toen toch wel om het hart!! Alles werd nog eens gecheckt, het was inderdaad de “487” die als 2e getekende het provinciale goud naar Maria Hoop bracht. Nationaal werd hij heel knap 11e.
Het gaat volgens Thei om een vaste duif, een die al eens ’s nachts gedraaid werd en ook al eens om 22.29 uur van een morgenlossing. Duidelijk een duif die graag naar huis wil!
Het viel Thei op dat de doffer na thuiskomst van Marseille nog erg fit was. Mede hierdoor werd besloten hem nog in te korven voor Perpignan, hiervan kwam hij echter gewond thuis. Gelukkig was hij thuis, dat is op zo’n moment het belangrijkste. Zoals de vlag er nu bij hangt gaat hij volgend jaar weer “de baan op”.
De duiven bij Thei huizen op een vlieghok van 20 meter met pannendak. Het hok is al 20 jaar oud en voldoet uitstekend, hier wordt dus geen spijker veranderd.
Zoals bijna alle duiven van Thei is ook de provinciale overwinnaar afkomstig van vriend Jac van Heel, zijn overbuurman aan de Vlaskuilseweg. Menig uurtje wordt samen doorgebracht, en wordt er, zoals het hoort, gemolken en geprobeerd om beide hokken op een nog hoger peil te brengen. De winnende duif is trouwens voor 75% dagfond, waar we de namen van Jan Lamers, Jo van Deurzen en Hub van Mulken nog tegenkomen.

Ook in Maria Hoop werden duivinnen op weduwschap gespeeld, eigenlijk noodgedwongen omdat de havik al veel toekomstige weduwnaars voor het fond-seizoen had gepakt. Thei liep tussen zijn weduwduivinnen en besloot ze nog op te leren voor het nieuwe seizoen. Hier zaten prachtige duivinnen tussen, maar ze waren niet of nauwelijks ingespeeld. Toch lukte het een duivin om de 3e provinciaal Bordeaux te spelen. Erg knap als we ons realiseren dat het dier als jong en jaarling geen mand heeft gezien.
Een bijkomend voordeel van totaalweduwschap is volgens Thei dat je minder duiven nodig hebt, tevens weet je veel meer van je kwekers.
Thei geeft nog duidelijk aan dat hij het geen probleem vindt om op waarde geklopt te worden door de rest van het land, maar tegen nachtvliegers is weinig in te brengen en dat geeft toch vaak een vertekende uitslag. Hier zit zeker een kern van waarheid in, maar onze gevleugelde vrienden willen naar huis en trekken zich dus niks aan van de (nieuwe) neutralisatieregels.
Ook een ervaren liefhebber als Thei Wolfs staat wel eens voor een raadsel. Zo werden er van een hok 8 duiven ingekorfd voor Bergerac provinciaal en ook 8 duiven voor een ZLU-vlucht. De duiven van Bergerac deden het voortreffelijk! In tegenstelling tot de gedachte bij Thei werd de ZLU-vlucht helemaal niks. Allemaal duiven van het zelfde hok, wie het weet mag het zeggen!!
De jaarlingen gaan zoveel mogelijk mee in het programma, dan enkele dagfond-vluchten en doen hun eerste fond-ervaring op van Cahors in de afdeling Limburg. Dus meerdere dagfond-vluchten en maar één ochtendlossing, zeker voor de toekomst geen slechte keuze denk ik.
De oude duiven worden afgericht tot en met Limoges en worden vervolgens verdeeld over de provinciale, nationale en ZLU-vluchten. De duivinnen krijgen dezelfde vluchten.
Qua voer staat Paloma op het menu, er wordt royaal gevoerd in de bak op de vloer, zoveel dat er ’s morgens altijd nog wel iets te pikken valt. Daarbij komen pinda’s en wat snoepzaad.
In 2011 werd de laatste geelpil gegeven. Duiven die niet van nature gezond blijven hebben hier een probleem. Zo hadden de jonge duiven ooit een probleem met coli. Alles werd in de buitenren opgesloten, 3 dagen licht gevoerd en het probleem was uit de wereld. Wel wordt er veel gewerkt met knoflook, het hele jaar door. Alleen niet bij erg warm weer. Dan wordt eerder de beregeningsinstallatie op het grasveld voor de hokken ingeschakeld. Het hokklimaat is dan gelijk een stuk aangenamer.
Ik was, samen met Thei Daalmans, op bezoek bij Thei Wolfs, waar ook Jac van Heel aanschoof. Het was een heen en weer van vragen en antwoorden. Ik ben ervan overtuigd dat wij er alle vier iets van hebben opgestoken.
Thei en Jac van harte gefeliciteerd.

Lei Martens

Winnaar Provinciaal Criterium Marseille 2017

De winnaars:
Gebr. Van de Weerdt winnen St. Vincent 2017!

Vanwege de nationale feestdag “Quatorze Juillet” werden de duiven vanuit het westelijk gelegen St. Vincent op zaterdag 15 juli gelost en kon hun thuisreis richting het “bronsgroen eikenhout” beginnen. 343 duiven verdedigden de Limburgse eer.
Naarmate de duiven meer richting het noorden vlogen werd de wind west-noordwest. Ze werden echter gelost met een noordoosten wind en gezien de westelijke ligging en de “massa”, uitgaande van Bretagne tot en met Noord Holland en alles wat hier tussen zit, duiven aan de westkant werd het voor onze gevleugelde vrienden een zware dobber om nationaal voor de hoogste eer mee te doen.
De eerste duiven vielen dan ook in het Zeeuwse land, en wel in Aardenburg bij de sympathieke Zeeuw Frederik Leliaert, hij klokte om 21.00 uur. In Limburg moesten we bijna nog een uur wachten alvorens de eerste St. Vincent-vlieger zich meldde, dit was dit keer het geval in Meerssen. Bij de beroemde Gebr. Van de Weerdt kwam door de motregen om 21.51 uur hun 2 jarige weduwnaar aan geknald. Deze duif speelde het hiermee klaar om als enige (!) Limburgse duif op de dag van lossing de thuishaven te bereiken. Dit is natuurlijk een prestatie van formaat. Nationaal goed voor plek 5. Van de 7 duiven die Hay en Thei hadden ingekorfd vliegen er 5 in de prijzen en dan is het feest natuurlijk compleet daar aan de basiliek in Meerssen. Frappant detail is dat Hay en Thei in 2016 ook al provinciaal de zegepalm grepen op St. Vincent, toen met een volle broer van de huidige winnaar.
Als ik met Thei en Hay bezoek, samen met mijn kompaan Thei Daalmans, besef je dat je met een paar aparte gasten aan tafel zit. Dit zijn niet de eerste de beste. Hier zitten we tegenover een paar broers die duivengeschiedenis hebben geschreven. Thei en ikzelf hebben al aardig gepresteerd de laatste jaren maar als het plakboek en resultaten van de Gebr. Van de Weerdt op tafel komen voelen we ons plotseling heel klein en is vooral respect op zijn plaats! Voor mensen die al zo sterk gepresteerd hebben in het verleden en zo nuchter en eenvoudig zijn gebleven doen we de hoed diep af!!
Hun oude basis ligt in het legendarische Belgische Moere, met name Oscar de Vriendt. Van hier komt een stamduif uit de formidabele “Zwarte”. Verder zien we de namen Tossens en Debou veel vermeld staan in de oude basisduiven. Via John Steijns uit Doenrade kwamen de Cor de Heide duiven de gelederen versterken en dit was een schot in de roos. Dit zagen we ook al bij Sandra en Toon Deckers in Meers!
Als je nu verwacht dat beide broers het steeds met elkaar eens zijn wat betreft het houden van duiven dan heeft men het mis. Vaak geeft dit reden tot meningsverschillen op een positieve manier. Ze houden er allebei hun eigen mening en principes op na en houden elkaar hierdoor “scherp” met de laatste jaren weer veel beter prestaties op beide hokken!
We focussen ons op de manier hoe de duiven bij Hay gespeeld worden daar de weduwnaar aan de Kerkstraat bij Hay op de klep viel. Het favoriete spel is met de weduwnaars, hiervoor staan een 80-tal woonbakken klaar. Maar voordat het fondseizoen begint zijn deze niet meer allemaal bezet. Ook de roofvogel draagt hieraan bij.
Beide broers zitten zoals velen van ons al weten in de bakkerswereld en dan is het ’s morgensvroeg dag, dus weinig tijd voor de duiven. Ze trainen dus alleen in de avonduren. Als jonge duif worden ze zo goed mogelijk opgeleerd, als jaarling doen ze dan het drieluik (Limoges-Bergerac-Cahors) van de afdeling. Van deze jaarlingen worden wel eens duiven verwijderd die prijzen vliegen maar moe thuiskomen. Daarentegen mogen jaarlingen die 3 keer missen blijven zitten als ze topfit thuiskomen.
Tot op heden deden de jaarlingen geen ZLU-vluchten maar vanaf 2018 willen ze een ploeg(je) klaarstomen voor Narbonne ZLU. Met name Hay maakt er een sport van om weduwnaars op te jagen, zodat ze sterk gemotiveerd de mand ingaan.
Terwijl Thei vrijwel niets doet tegen het geel (etc) doet Hay dit sporadisch. Wel geeft hij voldoende Belgasol en honing. Bij thuiskomst krijgen alle vliegers een oog- en neusdruppel toegediend, dit om de luchtwegen optimaal schoon te houden. Knoflook staat bij beide broers hoog aangeschreven.
Hay vertelt ons dat vanaf Limoges elke weduwnaar een afzonderlijk drinkpotje in zijn woonbaak krijgt, dit om besmetting met trichomonas te minimaliseren. Wat voer betreft niet veel bijzonders, enkele mengelingen worden gemengd. Naar de vluchten toe wordt het voer wat zwaarder, hierbij krijgen ze ook nog pinda’s en snoepzaad.
Hay heeft een eigen microscoop, deze wordt geregeld gebruikt ter controle van de gezondheid.
Beide broers geven duidelijk aan dat ze het belangrijk vinden dat de duiven een natuurlijke weerstand dienen op te bouwen. Verder wordt er geregeld ingeteeld om de sterkste bloedlijnen vast te leggen. Deze ingeteelde duiven worden dan wel een paar keer opgelaten zodat ze weten of ze wel de weg naar Meerssen terug vinden!
Deze mannen hebben op de zware fond zowat alles gewonnen wat er te winnen valt. En hierbij hebben ze ook andere liefhebbers met hun duiven op het goede paarde geholpen, dit mogen we zeker niet vergeten.
Als we op het einde van de avond dan nog vragen wat ze nog willen winnen zeggen ze bijna tegelijkertijd; “het winnen van de Cup van Vlaanderen”. Hier zijn ze het duidelijk wel over eens!
Mannen ik hoop dat het jullie nog gaat lukken, het is jullie van harte gegund!!

Gebr. van de Weerdt winnaars Provinciaal Criterium St. Vincent 2017

De winnaar:
“Second Speedy” bezorgt Wiel Scheijvens de winst uit Barcelona!

Als er een vlucht op de internationale fond-kalender met respect wordt uit gesproken dan is het wel de vlucht uit de Catalaanse hoofdstad Barcelona. Menig liefhebber is hier het hele jaar mee bezig en de koorts neemt meer en meer toe als we richting juli koersen.
Het had er alle schijn van dat het een zware vlucht zou worden, maar zo extreem als de Barcelona van 2017 is het allang niet geweest. Het duurde erg lang alvorens de eerste internationale melding bekend werd. In Nederland klokte Leo Roks uit Standaardbuiten om even voor enen zijn “Don Leo”, goed voor de internationale overwinning. Voor Limburg moesten we wachten tot 15:20 toen Tjeu Cox uit Stein het bal opende. Dit bleek later goed voor de 6e nationaal Barcelona. Als we dan zien dat dezelfde duif nog de 8e nationaal van Narbonne speelt mogen we langs deze weg Jeanne en Tjeu Cox zeker even in de bloemetjes zetten. Chapeau!! Maar zoals in iedere sport is het vaak baas boven baas. En dat geldt ook voor deze Barcelonaeditie. Om 15:47 valt de 1e getekende duif van Wiel Scheijvens in Thorn op de klep. In eerste instantie dacht Wiel nog dat het een duif was van DAX NPO. Maar al snel werd duidelijk dat superduif “Second Speedy” weer had toegeslagen. Er wordt vaak geschreven en gesproken over topduiven, nou dit is er eentje van de bovenste plank. Gaat u er even op het gemak voor zitten:

2013 Provinciaal Cahors 48e 3.000 d
Nationaal Cahors 180e 10.624 d
2014 Provinciaal St.Vincent 182e 2.718 d Nationaal St.Vincent 427e 9.757 d
Provinciaal Dax 5e 3.433 d
Nationaal Dax 15e 8.398 d
2015 Provinciaal Bergerac 2e 1.426 d
Nationaal Bergerac 91e 4.663 d
Provinciaal Tarbes 486e 2.125 d
Nationaal Tarbes 1141e 5.392 d
2016 Provinciaal St.Vincent 233e 1.613 d
Nationaal St.Vincent 914e 6.169 d
Provinciaal Dax 288e 1.483 d
Nationaal Dax 793e 4.616 d
Provinciaal Tarbes 37e 1.751 d
Nationaal Tarbes 60e 4.670 d
2017 Provinciaal St.Vincent 388e 1.639 d
Nationaal St.Vincent 1472e 6.228 d
Provinciaal Barcelona 1e 6.91 d
Nationaal Barcelona 5e 4.492 d
Internat. Barcelona 11e 17.094 d

“Een goede is een droom” zei een wijs man in het verleden. Als dit er geen is??!!!
En hij heeft het niet van vreemden! Zijn vader speelde al:

2011 Nationaal DAX 2e
2010 Nationaal St.Vincent 11e

Terwijl zijn moeder een kleindochter is van de “Casartelli” van Jan Corstjens eveneens uit Thorn. Nationale asduif 2004 en later Supervererver. Omdat de “Second Speedy” op de middaglossingen al vaak vroeg op de klep viel werd besloten om met hem een carrièremove te maken en hem in te korven, uiteraard als 1e getekende op de koninginnen klassieker! Als 5-jarige weduwnaar heeft hij deze opdracht met verve ingevuld.
De totale Barcelonaploeg van Wiel bestaat uit 6 duiven. Gekscherend zei Wiel aan de ringtang toen hij “Second Speedy” afgaf; “deze is al Thorn, dan zijn die andere 5 nog niet in Parijs” In Totaal vliegen 3 van de 6 duiven hun prijs. Ondertussen is “Second Speedy” verhuisd naar het land van de rijzende zon. Het typeert Wiel Scheijvens dat de eerste gedachte van hem was dat hij blij was dat “Second Speedy” weer thuis was, de 1e provinciaal en de 5e nationaal was toen op dat moment niet het belangrijkste gegeven.Bij thuiskomst was de doffer ondanks de moordende hitte nog topfit. Dit is hij altijd bij thuiskomst zegt Wiel. Het is eerder, net zoals zijn vader, een stille duif. Zeker buiten tijdens het “trainen” is het een duif die in het geheel niet opvalt door uitbundig te trainen of met een hoop praatjes. Op het hok is hij echt de baas over zijn eigen territorium. Een mooie uitspraak over “Second Speedy” van Wiel zal ik niet snel vergeten. Wiel zegt: je hoeft hem niet aan te kijken, hij kijkt jou wel aan!
In de toekomst is het de bedoeling om de toekomstige Barcelonavliegers op te leiden door ze als jaarling tot en met 3 jaarse de NPO vluchten te laten vliegen. Vervolgens kunnen ze hun examen afleggen op Barcelona. Wiel geeft aan dat er ook streng wordt geselecteerd op gezondheid en het gedrag van de weduwduivinnen. Een duivin welke niet driftig genoeg is wordt verwijderd. Hierin zit volgens Wiel geen karakter en hier wordt zeker op gelet voor de nakweek.
De basisduiven op het hok in Thorn komen van Jan Theelen, Lalieu van Dooren, Gebroeders Hagens, Ravelli-Ramakers, Jan Corstjens, M. Thijsen en A. Vorselen via H. Rous. Vooral een duivin van Willie Molin, uit zijn Souston Lijn, heeft geweldige duiven gegeven. Uit de goede komen de goede zegt Wiel! En wie durft hem in dit geval tegen te spreken?
Wat voeding betreft is het hier vrij sober in Thorn. Verschillende merken worden gemengd en daar moeten ze het mee doen. Aan opvoeren wordt niet gedaan, een pinda hebben zijn duiven nog nooit gezien. Wiel gaat uit van de allerbelangrijkste basis en dat is de goede duif! Qua gezondheidsbegeleiding is alles vrij summier, op 10 dagen eieren een geelkuur en eind mei iets voor de luchtwegen. Als je in juni nog moet gaan dokteren is het kwaad al geschied en ben je te laat aldus Wiel.
Wiel staat bekend als een echte verenigingsman. Hij is centrumleider, ringenadministrateur, leest klokken uit en springt overal bij waar nodig. Hij vindt het spijtig dat veel van het “gezinsgevoel” verdwijnt. Als je niet in de eerste 25 nationaal zit, hoef je ’s avonds niet meer de klok af te slaan! Hij mist het napraten met de liefhebbers, even babbelen over de vlucht en het feliciteren van de winnaar. Dit is inderdaad een stukje “duivensport” dat we op deze manier vaarwel zeggen. Wel geeft Wiel aan dat er niks boven gaat wanneer de duiven, zeker als ze vroeg zijn, vallen. Dit zijn de echte kippenvelmomenten en dan gaat de adrenaline met ons aan de haal.
Voor het einde van dit schrijven wil ik graag nog een anekdote die Wiel mij te kennen gaf. Enkele jaren geleden wilde het qua prestaties niet meer vlotten, en Wiel gaf in het lokaal aan onder andere Jan Corstjens te kennen dat er snel iets moest veranderen of hij zou er de brui aan geven! Een tijdje later stond Jan Corstjens bij Wiel op de stoep met een mandje jonge duiven. Een ervan werd de grootmoeder van “Second Speedy”. Duivensport zoals duivensport hoort te zijn!!!!!

Provinciaal Criterium Barcelona 2017

De winnaars:
 Goud op Agen Jaarlingen voor comb. S & A Deckers

Ook de internationale fondvlucht uit Agen kende enkele dagen verloop alvorens er gelost kon worden. Vorig jaar moest er tot zondag gewacht worden alvorens het mogelijk was om te lossen, dit jaar was het dinsdagmorgen voordat het startschot gelost kon worden.
Om 7.00 uur verkozen 696 van onze gevleugelde vrienden het luchtruim voor een gemiddelde afstand van rond de 850 km tot Limburg.
Om 20:03:16 liep de jaarling weduwnaar bij Sandra en Toon Deckers in Meers over de antenne en klasseerde zich hierbij tot provinciaal overwinnaar.
Sandra en Toon hadden maar 2 jaarling weduwnaars in de strijd, Toon is nog steeds van mening dat men de jaarlingen voorzichtig moet opleiden. Vaak is Agen voor de jaarlingen een pittige vlucht, niet zo zeer door de afstand, deze verschilt niet zo veel van bijvoorbeeld Cahors, maar door het grote konvooi. Door de grote spreiding worden er vele kilometers extra gevlogen. Bij een afdelingsvlucht van dezelfde afstand vliegt een kleiner klad duiven die allemaal dezelfde richting op moeten.
Toon is ervan overtuigd dat onze duiven, ook de jaarlingen, meer aankunnen dan bijvoorbeeld 10 jaar geleden.
Het spelen van weduwnaars op de middaglossingen aan de Kloosterstaat in Meers is verleden tijd. Volgens Sandra en Toon is het dieronvriendelijk om duiven op het warmste moment van de dag te lossen. Bovendien vliegen veel duiven de nacht in en dat kost altijd veren. Vooral duiven uit de lijn van de “Irunha” van Theo Daalmans doen dit vaak. Dit levert naast kopprijzen ook vele lege bakken op en daar zit men hier in Meers niet op te wachten.
De jaarlingen doen als jonge duif ervaring op via de natour. Ze gaan een keer of 5/6 mee en daarmee is het klaar. Als jaarling gaan ze voor hun eerste grote opdracht zo vaak mogelijk de mand in, dit tot 14 dagen voor hun eerste fondvlucht.
De winnende weduwnaar had zich op de voorafgaande programmavluchten wel een beetje “verraden” bij zijn bazen. Hij was steeds bij de eerste duiven terug en dook dan als een kogel naar binnen.

Sinds kort wordt door Sandra en Toon niet meer met duivinnen gespeeld. Dit ondanks het feit dat Toon jarenlang excelleerde met duivinnen op nest, zelfs op Barcelona. Ook de nationale winnares, “Brigitte”, van Dax in 2007 was een nestduivin. Alle aandacht en energie gaat nu naar de weduwnaars.
De basisduiven hier in Meers komen uit de directe omgeving:
John Steijns Doenrade (Cor de Heide duiven)
Jos Martens Stein
Theo Daalmans Elsloo
Lei Martens Elsloo
Bernd Morsnowski

Met name een zoon van de “Irunha” van Theo Daalmans geeft met verschillende duivinnen goede nakomelingen. Een andere topvlieger, de “Josje” kwam rechtstreeks van Jos Martens uit Stein. Ook de lijn van de “Black Pearl” heeft Sandra en Toon geen windeieren gelegd. Van Bernd Morsnowski werden enkele duivinnen aangeschaft, eentje hiervan was “Brigitte”.
Van Lei Martens heeft men de “Statige” . Deze vloog kop van Bordeaux ZLU, maar raakte hierna gewond. Lei had er geen hoge pet van op, Toon wel! En zo verkaste de “Statige” van de Lindendriesstraat naar de Kloosterstraat. Daar zette hij verschillende prima vliegers op de wereld. Wie het weet mag het zeggen!
Voor het seizoen krijgen alle duiven, dus ook de kwekers, een zeven daags kuurtje, van Vincent Schroeder, tegen het geel. Van deze duivendokter wordt ook het hele jaar tot grote tevredenheid Tolamin Forte verstrekt. De dag na thuiskomst, bij thuiskomst wordt schoon water verstrekt, zit dit ook in de drinkpan. Pinda’s staan hier ook op het menu, de duiven hebben ze graag en ze worden lekker tam. Verder na het seizoen veel lijnzaad, een oud recept maar wel erg aanvullend tijdens de rui.
In 2018 zullen de duiven een kuur tegen paratyfus krijgen, dit gebeurt om de 5 jaar! Volgens Toon is paratyfus een echte sluipmoordenaar! Dit buiten de gebruikelijke spuit tegen paramixo en pokken.
Om de duiven zolang mogelijk met een volle vleugel te houden doen Sandra en Toon in mijn ogen iets, dat toe nu toe niet door veel liefhebbers gedaan wordt. In de eerste week van februari worden de 1e twee slagpennen getrokken bij alle duiven. Alle duiven komen hierna 2 keer op 5 dagen broeden.
Door dit systeem gingen de duiven naar Perpignan de mand in met een volle vleugel!
Na het seizoen stoten ze de derde pen om vervolgens de verdere cyclus te doorlopen. De duiven broeden twee keer over en blijven vervolgens samen tot de feestdagen, de bak is dan wel half gesloten.
Geen stress op de hokken, dan genieten voor duiven en bazen.
De provinciale overwinning is terecht gekomen bij een (h)echt duivenechtpaar. Echt liefhebbers die alles voor hun gevleugelde vrienden over hebben en hiervoor geregeld beloond worden met steenvroege duiven en diverse aansprekende kampioenschappen.

Provinciaal Criterium Agen jaarlingen (jaarlingen) 2017

De winnaars:
Trio Winkens Rothenburg uit Itteren winnen Agen met ‘Aagje’
& MARATHON KAMPIOEN 2017

Als ik achter de laptop kruip om te beginnen aan de reportage van het trio Winkens Rothenburg gaan mijn gedachten terug naar de zomer van 2016.
 Ik ben met mijn maatje Theo Daalmans naar Itteren getogen om bij Harie Winkens naar de aankomsten te kijken van de laatste vlucht van de jonge duiven van dit seizoen!
 Het is goed toeven daar op de heilige grond aan de Pagestraat, waar al zo vaak duivenhistorie werd geschreven!
 Op een gegeven moment gaat het over de vluchten met morgenlossing, en met name de ZLU vluchten, die Theo en ik ons al enkele jaren tot hoofddoel hebben gesteld.
 Onder het genot van een pintje zegt Jacques op een gegeven moment gekscherend:
 Wacht maar tot het volgend jaar, dan gaat het jullie een stukje “dunner”, ik ga ook aan alle vluchten van de ZLU deelnemen……..
En het moet gezegd, hij heeft woord gehouden, en wel op zo een manier, dat het Trio uit Itteren wordt gekroond tot marathonkampioen van onze Fondclub !!!
Een man een man, een woord een woord.
De wedvlucht uit Agen kon zoals we ons nog goed kunnen heugen pas gelost worden op dinsdagmorgen, zodat onze duiven al een dikke week in de manden vertoefden. Op meerdere plaatsen en ook in Itteren kreeg ik te horen dat verschillende duiven na thuiskomst niet meer in staat waren om in hun broedbak te vliegen. Waarschijnlijk met stramme spieren uit de manden gekomen, en als je dan alles uit de kast wil halen om zo snel mogelijk thuis te zijn eist dat op deze manier zijn tol.
Om 19.36.35 loopt de 1e getekende duivin van Jacques ,Trudie en Jourie over de antenne. Het is hun topduivin “Aagje” die het heeft geflikt om heel Limburg haar wil op te leggen. Nationaal in de categorie oud behaald ze een 9e plek van 6219 mededingers. Vorig jaar ging ze de mand in naar hetzelfde Agen als jaarling, toen klasseerde ze zich als 2e in het provinciale concours, Nationaal werd ze als 3e afgevlagd van 4679 duiven. Over topduiven gesproken!!
We zijn het er gelijk over eens dat we geen opsomming gaan maken van de uitslagen en kampioenschappen behaald in de laatste decennia, Jacques zegt duidelijk wie dat wil doorlezen kan altijd terecht op onze site.
In de jaren 1999 en 2000 werden 2 maal 12 eitjes gehaald bij Harry en Roger Wijnands aan de Tongerseweg in Maastricht, dit werd de basis voor de huidige kolonie, samen met de Sayaduiven uit Heer. Ook van invloed waren de duiven van broer Harry, hierin vinden we nog duiven van Hennie van Brienen en Jantje Martens uit Meers. Ook hier zien we dus duidelijk een mengeling van pure snelheid, dagfond en uithoudingsvermogen. Factoren die de moderne fondduif vormen en concoursen steeds sneller maken.
Volgens Jacques is het erg belangrijk dat de moderne fondduif ook tijdens de programmavluchten af en toe de neus tegen het venster duwt. Ze moeten zich niet te ver laten wegvliegen, kwestie van goed opletten en naar huis willen, is hier de stelregel! 
In de nabije toekomst zal hier nog aan alle fond vluchten worden deelgenomen, zowel provinciaal, NPO als ZLU.
In 2017 zijn de jaarlingen die Agen hebben gevlogen hierna thuis gehouden, dit puur toekomstgericht. Als 2-jaarse zullen ze wederom Agen vliegen, en vervolgens nog een morgenlossing, op dat moment zal dan besloten worden of dat een Marseille, Narbonne of Perpignan gaat worden!
Het trio heeft van deze duiven hoge verwachtingen, de tijd zal het leren. 
Het spelsysteem is hier, zoals bekend, het totale weduwschap.
Voor het seizoen 2018 zitten tussen de 40 en 50 duivinnen klaar, en rond de 80 doffers. 
Ook zitten er reservedoffers en duivinnen klaar die afgericht zijn. Blijft er een van beide partners achter, dan kunnen deze moeiteloos ingepast worden. De sfeer op het hok wordt zo niet aangetast, wordt misschien nog beter, wie zal het zeggen?
Het is vaker voorgekomen dat een van deze reserveduiven uitgroeide tot een prima vliegduif.
Rond 1 Maart wordt de boel gekoppeld, als de jongen rond de 14 dagen zijn worden de geslachten gescheiden, beiden brengen dan 1 jong groot. Eind Mei volgt een tweede koppeling en wordt er nog een 8-tal dagen gebroed, dan wordt er ook een geelkuur gegeven van 5 a 6 dagen.
Als de duiven op nest zitten, wordt erop gelet dat als ze uitgetraind zijn, alles gelijk naar binnen wordt geroepen. Buiten slenteren brengt niks, ze vinden alleen maar rotzooi aldus Jacques.

Verder hebben ze hier in Itteren nooit veel problemen om de duiven gezond te houden, een jarenlange strenge selectie in deze, legt hiervoor de grondslag. Wie hier ziek wordt terwijl de rest blaakt van gezondheid, heeft wat uit te leggen!
 Wat betreft de koppen speelt men hier wel kort op de bal. Na een opdracht worden ze behandeld, ongeacht het geleverde resultaat. Daarom speelt men hier het liefst een hele afdeling naar een bepaalde vlucht toe. Voor de volgende opdracht krijgen ze dan weer een kuurtje voor de luchtwegen.
Wat betreft de voeding, houden ze het hier aan de lichte kant!
 Het hele vliegseizoen wordt er fifty fifty gegeven, licht voer en sportmengeling. En naar de vlucht toe gaat men niet zwaarder voeren, alleen iets meer. Als ze de erwten en bonen laten liggen, zijn ze er klaar voor, zeggen ze hier. Na thuiskomst van een fondvlucht staat er enkele dagen zuivering op het menu, met druivensuiker in het drinkwater. Twee keer per week staat er Extra Energy, Aminozuren en conditiepoeder van Vincent Schroeder voor de duiven ter beschikking.
De duivinnen worden nog lichter gevoerd dan de doffers, dit ook om het onderling paren tegen te gaan, zijn er dan toch nog dames die met elkaar in een hoekje kruipen, dan wordt dit niet tegengegaan, maar extra gestimuleerd. Ze krijgen dan een schotel en een kistje of doosje waar ze kunnen wegkruipen. Ze worden dan op deze stelling ingemand, en al vaak met topresultaten tot gevolg. De doffers van de lesbodames krijgen dan een al eerder vernoemde reserveduivin!
Bij inkorving voor een fondvlucht krijgen de duiven altijd de partner te zien, bij thuiskomst echter nooit! De duivinnen worden ook geregeld gelapt, ook als de doffers in de mand zitten voor een vlucht!
 Frappant detail is dat de duiven dan worden gelost, soms een voor een, in Venlo!
 De achterliggende gedachte is dat ze er dan langer over doen, omdat het een compleet andere vlieglijn is, en de baas is dan voor de duiven thuis! Zo kan hij goed waarnemen hoe en in welke volgorde ze naar binnen gaan!!
De jonge garde wordt een keer of 6 meegegeven met de cabinewagen. Hier wordt haast alleen maar geselecteerd op gezondheid en vitaliteit. Je kunt beter niet ziek worden hier in Itteren!
 Wat me wel opviel was de volgende opmerking: Als er erg warm weer wordt voorspeld voor een jonge duivenvlucht, krijgen ze enkele dagen van te voren iets tegen adeno/coli. Kwestie van problemen voorkomen.
De hokken in Itteren zijn eenvoudige tuinhokken waarop de duiven zich schijnbaar thuis voelen.
 Er wordt veel gewerkt met gaas ipv glas. Beter voor baas en duiven, simpel. Alles wordt iedere dag netjes gepoetst, en 2 keer per jaar volgt er een grote schoonmaak met de hogedrukreiniger.
Ook grote kampioenen zoals het trio Winkens Rothenburg hebben nog gezonde doelstellingen in onze geliefde sport. Zo zegt men nog een ploeg duiven te willen formeren van rond de 3 a 4 jaar oud, die goed opgeleid, moeten gaan deelnemen aan ZLU klassiekers als Pau, St Vincent en Perpignan.
Volgens Jacques en Joerie ligt het verschil tussen (goed) presteren en topuitslagen aan de kleine dingen, de liefhebber moet alles (willen) zien, en dan adequaat handelen. 
Goede duiven voor de kweek zijn vaak de duiven die met zwaar weer een topprestatie leveren, dit hebben we de laatste weken vaker gehoord!
 De belangrijkste eigenschap van een goede duif is dat hij graag naar huis wil zeggen ze hier.
Een aparte uitspraak van Jacques ( en dat waren er heel wat ) wil ik u niet onthouden!
 Vol spanning waren ze in Itteren aan het wachten op de eerste duiven van Marseille van dit jaar. Plots valt de eerste duif op de klep, vergezeld door een “vreemde”duif. Gekscherend roept Jacques: dat zal er wel een van Jellema zijn, de duif loopt vervolgens naar binnen, en Joerie haalt ze van het hok. De duif wordt van water en voer voorzien (!!!) en vervolgens wordt aan de hand van het ringnummer nagekeken van wie de betreffende duif in werkelijkheid is. En wat schetst ieders verbazing? De duif is werkelijk van Jelle!! Deze wordt gelijk verwittigd, en even later wordt de duif weer losgelaten, het was de 1e getekende van Jelle. In 2016 goed voor de 3e nationaal Perpignan de volgende morgen is ze weer thuis in Nijverdal, en vliegt nog een mooie prijs!
Het typeert de liefhebbers van het Trio Winkens Rothenburg dat een duif zo wordt verzorgd en weer wordt losgelaten, op en top liefhebbers met het (duiven)hart op de juiste plaats!
 Hierbij geven ze ook aan bijzonder trots te zijn op liefhebbers die met duiven aangeschaft in Itteren al klinkende resultaten hebben behaald!
Al met al mogen we als Fondclub Midden Limburg bijzonder trots zijn op zo een marathonwinnaars, die ook als de gezondheid weer eens parten speelt, er vol voor blijven gaan.
 Jacques je hebt inderdaad woord gehouden, het is jullie van harte gegund. Geniet alle drie van de huldiging in Susteren op 2 december!
En laten we hopen dat we er de komende jaren weer een spannende, maar vooral sportieve strijd van mogen maken.

Trio Winkens & Rothenburg

De winnaar:
Pau (Monte de Marsan)-zege voor de ‘087’ van Theo Peters

De opening van het ZLU-seizoen 2017 verliep al gelijk niet zoals gepland. Vanwege slechte weersomstandigheden in de directe omgeving van Pau werd er verkast naar Mont de Marsan.
Hier kon gelukkig op zaterdagmorgen om 7.35 uur gelost worden, in het provinciale concours gingen op dat moment 306 Limburgse duiven op de wieken.
De 1e Limburgse en tevens nationale melding kwam van de 63 jarige Thei Peters uit Elsloo. Hij klokte zijn 1e getekende weduwnaar om 19:24. Dit was uiteindelijk goed voor het provinciale goud en nationaal een knappe 13e plek, als enige Limburger in de top 20!
Thei Peters was als een van de topfavorieten aan de start gekomen van deze Pau. Op de voorgaande programmavluchten en zelfs op Limoges waren zijn duiven sterk afgekomen. Op deze Limoges werd in Beek-BUG begonnen met prijs 6, een knappe serie van 13 van de 19 volgde.
Thei wist op dat moment dat het met de “forme” wel goed zat, en realiseerde zich dat hij er verder niet veel meer aan moest “Pushen”.
Het was hopen dat de “Forme Fee” nog lang op de hokken aan de Tiendstraat in Elsloo zou rond fladderen. En “gefladderd” heeft ze er nog wel even wat resulteerde in 5 maal de 1e prijs in het samenspel Beek-Bug op de zware fond.
Pau, Agen, Bergerac, Cahors en nogmaals Agen waren een prooi voor Thei met als gevolg dat hij komende winter als generaal kampioen Fond zal worden gehuldigd. Zijn jaarlingen werden als 1e, 2e, 6e, 8e en 9e geklasseerd!!
De basisduiven van Thei komen van Lou Riedel uit Spaubeek, John (Chiep) Schepers uit Stein, Combinatie Buscher-Alberts, uit de lijn van de “11”, uit Elsloo. Verder een duif, de 208, van zijn overleden broer Harrie (de Witte). Deze duif heeft veel bloed van Hub Nijsten en Theo Daalmans in de aderen en ontpopte zich tot een echte kweker gekoppeld aan een duif van Busscher-Alberts. Verder werd er jaarlijks geruild met Theo Daalmans, Jos Martens en Lei Martens.
Deze ruiling maakt duidelijk dat het ook hier niet alleen goud is dat blinkt, de selectie van deze duiven is daarom ook meedogenloos.
Met deze liefhebbers heeft Thei een goede vriendschap opgebouwd. En door onderlinge gezonde rivaliteit proberen ze elkaar iedere vlucht op sportieve wijze elkaar de loef af te steken.

Thei is wat dit betreft een echte realist. Zijn devies luidt ‘als ze goed zijn blijf er dan vanaf. Zo ging de Pau-ploeg als 2e vlucht naar St. Vincent ZLU, en hiervan raakte geen enkele duif het papier . Daarop werd besloten om Marseille dit jaar over te slaan, van Narbonne was het weer ok!
Volgens Thei zijn goede duiven absoluut het belangrijkste. Daarnaast wordt er, als de duiven goed zijn, gezorgd voor wat extra motivatie. Als echte stielman probeert Thei van alles uit om zijn vliegers extra te prikkelen. En dat lukte dit jaar uitstekend.
Zo werden ook enkele duivinnen gespeeld. Zowel op nest als op weduwschap. Een duivin vliegt de 35e nationaal St. Vincent NPO op nest, een andere duivin vliegt de 15e nationaal Bergerac NPO op weduwschap.
Na een langdurig dienstverband bij DSM mag Thei sinds begin 2017 via een regeling genieten van een vervroegde AOW. Daardoor kan hij meer tijd besteden aan zijn duiven. De duivinnen trainen bijvoorbeeld bij het wisselen van de wacht om 12.00 in de middag. Dat heeft zo zijn voordelen zegt hij zelf.
Verder niet te veel poppenkast dus daar in Elsloo. Af en toe wat voedingssupplementen op gevoel en in het begin van het seizoen een geelcapsule. In de rui en wintertijd zit er wel dagelijks een teentje knoflook in het drinkwater.
Voor de jaarlingen wordt er wel zorgvuldig naar het weer gekeken. Als hij het weer niet vertrouwt blijven ze thuis of wordt de vlucht van het weekend aangepast.
De 1e prijs provinciaal Pau 2017 is terecht gekomen bij een liefhebber die het in de vingers heeft om met duiven om te gaan en ze te spelen. Daarnaast is hij een echte verenigingsman bij zijn club de “Olijftak” te Beek.
In het stille seizoen tijdens de diverse huldigingen kruipt hij in de rol als BOB waardoor zijn vrienden op hun gemak een biertje kunnen drinken waarna ze weer veilig worden thuis gebracht.
Thei Peter Elsloo, van allround-kampioen, aan het doorstoten naar de fondtop.
Het is hem van harte gegund.

 

Pau Provinciaal Criterium 2017

Fondclub Midden – Limburg:

Kurvers – de Weerd wint voor 3e keer Marathon!

Hulsberg, een zonnige midweekse herfstdag najaar 2016. Alom heerst er een bijna serene rust, zo ook op de fraaie boerderij van Lei en Jeannij Kurvers. Een paar dat zelf ook de rust zelf is, genietend van een welverdiend pensioen. Qua arbeid op de boerderij zal dat wel zo zijn. Desondanks is Lei niemand die van stil zitten houdt. Wekelijks is hij nog in de weer bij een vriend die ‘in de kippen zit’. En dan heeft hij – zeker in het volle duivenseizoen – samen met Jeannij de handen vol aan het verzorgen van hun duivenbestand. Alles wordt tot in de puntjes verzorgd en steeds blijven zij op zoek naar het ultieme in de duivensport: het leveren van topprestaties.

En dat zij samen daar nog steeds op het juiste pas zijn, hebben ze in het seizoen 2016 maar weer eens bewezen. In de sterke Fondclub Midden – Limburg scoren zij volgende kampioenschappen:

  • Marathon kampioen
  • 1e Super Cup Provinciaal Criterium Z.L.U.
  • 2e Generaal kampioen Morgenlossing
  • 3e Generaal kampioen Middaglossing
  • 3e Kampioen 1e getekende meerdaagse fond
  • 3e Duifkampioen middaglossing

Daarnaast zullen ze in andere spelverbanden ongetwijfeld nog meerdere kampioenschappen binnen hebben gesleept. Wat echter bijzonder is dat zij voor de derde keer in successie Marathon kampioen van Fondclub Midden – Limburg zijn geworden. Eerder was het alleen Pie Schurgers gelukt dit klaar te spelen. Hij deed dat met tussenpozen van 2 jaar en wel in 2010, 2012 en 2014. Kurvers – de Weerd won de titel voor het eerst in 2005 en moest 10 jaar wachten voordat het weer lukte, 2015. In 2016 deden ze het weer en daarmee zijn de eersten die deze titel 2 jaar achter elkaar weten te winnen.

Vorig jaar sloot ik de reportage af met een citaat van Lei: ‘Vooral met beide benen op grond blijven staan, volgend jaar kan het weer heel anders zijn’.  Zoveel is er dus wat de Marathontitel betreft in 2016 niet veel veranderd. Jeannij voegde er nog aan toe: ‘En wij zijn trots dat de marathontitel toch in ons clubje blijft!’

En dat ‘clubje’ bestaat uit echte vrienden en een vriendschap die verder reikt dan alleen de duivensport. Samen wordt er lief en leed gedeeld en ook vakantie gevierd met Pie en Annie, Bep en Albert, Harrie en Leny. Prachtig!!

2016: een super jaar?

‘Dat zou je zo wel kunnen zeggen’, steekt Lei van wal. ‘Eerlijk hadden we vorig jaar zoiets van ‘dat moeten we nog eens overdoen’, als het dan nog lukt ook is dat natuurlijk geweldig. Vorig jaar kon Pie vanwege ziekte niet bij de huldiging zijn, nu gaat dat hopelijk wel lukken en daar zijn we heel blij mee. Wat het seizoen betreft hadden we een vaste duif op de middaglossingen en dan ben je al een heel stuk op weg. Deze vaste kwam op St. Vincent gewond terug maar won desondanks de 13e nationaal.  Op Bordeaux pakte hij vervolgens een 265e nationaal en deed het daarna nog beter op Tarbes met een 65e nationaal.  Iedere liefhebber is vaak afhankelijk van een vaste duif om punten voor de kampioenschappen binnen te halen. Zeker als er veel duiven achterblijven zoals hier. We hadden er niet zoveel over voor de middaglossingen. Dan gaan er dus minder mee op de vluchten en dan merk je heel snel dat we eigenlijk veel te veel vluchten hebben. We zijn met een aantal jaarlingen richting Bergerac en Cahors gegaan.  Uiteindelijk was het allemaal goed genoeg voor mooie kampioenschappen.’

Toch heeft het blijven van duiven gevolgen. Lei: ‘We hebben een goed jaar gehad, maar toch is het niet allemaal zo mooi als iedereen denkt. Ik zei al dat er veel duiven gebleven zijn. En dan geen doorsnee duiven, nee echte goede. Als een vaste duif sneuvelt is het nog niet zo eenvoudig om er direct weer een nieuwe voor terug te hebben. Die echte goede duiven beslissen de wedstrijd zoals een goede spits een voetbalwedstrijd kan beslissen. We hebben weliswaar weer hele mooie jongen zitten die naar we hopen zich als jaarling zullen laten zien. Maar feit is wel dat ik niet voor alle vluchten bewezen duiven heb. Volgend jaar zullen we merken wat de gevolgen zijn’.

Lei en Jeannij Kurvers


Hoeveel jaar gaan jullie duiven mee op de vluchten?

‘Ik ben van mening dat we van oorsprong sterke duiven hebben. Het is niet altijd mogelijk maar als het even kan gaan ze drie keer per seizoen mee. Pau, St. Vincent Z.L.U. en Perpignan, dat kan. Zwaar? Ik heb dat altijd gedaan. Een duif die in orde en in vorm is die kan dat aan. Natuurlijk gaat dat ook wel een keer mis, maar dat hoort bij de sport. Er zitten nu nog duiven geboren in 2011 die ook in 2017 weer de mand in gaan. Twee van de huidige ploeg blijven thuis waaronder de ‘431’. Hij was de 2de duif van Barcelona om 14:35 uur maar was heel smal en had veel geleden.  En dan heb ik het over een echt goede duif. Ik vraag me steeds weer af – en ik weet zeker dat ik niet de enige ben – waar die duiven allemaal blijven. Op Valences sneuvelden er 7 en op Barcelona maar liefst 13, en dat waren zeker niet de slechtste. Je hoort er niets van, niet te geloven’.

Barcelona met 2-jaarse, kan dat?

‘Dat kan zeker. Als jaarling vliegen ze naast de gewone voorbereidingsvluchten, de eendaagse fondvluchten Bourges en Valences (in voorgaande jaren Limoges). Vervolgens worden ze voorbereid voor Bordeaux en Marseille. En met name Marseille is niet de makkelijkste vlucht voor jaarlingen. Maar toch slaan ze zich er steeds goed doorheen en is dit een goede leerschool voor Barcelona. Ik denk ook dat je echte karakterduiven moet hebben voor Barcelona’.

Motiveren: belangrijk en hoe doe je dat?

‘Motiveren? Daar geloof ik absoluut niet aan! Dat is wat voor programmaspelers. Het beste voorbeeld dat ik je kan geven gebeurde in het seizoen 2002. Natuurlijk al een hele tijd geleden maar daar is niets aan veranderd. We speelde twee fondvluchten in een weekend, Dax middaglossing en Perpignan internationaal met morgenlossing. Gelijktijdig inkorven, altijd een probleem, te weinig tijd en je wil een keer eens wat anders doen, maar of het enig nut heeft is de vraag. Zo ook nu, let op: de duiven die op Dax gekorfd werden zaten op het tuinhok. De weduwnaars hier werd de duivin getoond. Resultaat: 4e nationaal! De andere weduwnaars waaronder ‘Perpignan King’ moesten zonder de partner gezien te hebben de mand in. Resultaat: 3e nationaal! Dus: wat is nou het beste??’

Hoe ga je dan te werk? ‘Maak het je zo makkelijk mogelijk, doe ik ook! Op zondag krijgen de weduwnaars de duivin te zien, dat is alles. Bij het inkorven gaat alles zo de mand in. Vaak wordt het vergeten ‘een duif maak je niets wijs, die weet precies wat er gaat gebeuren. Het enige wat ik doe: ik draai wel eens de nestschotel van een weduwnaar. Maar: dat is niet ter motivatie. Vaak is het er eentje die zich niet makkelijk laat pakken en hiermee wordt dat makkelijker. Regelmaat is het beste wat er is, doe je iets wat je normaal niet doet…..dan kijken ze je heel vreemd aan. Duiven zijn slimmer als menigeen denkt’.
Dat past helemaal in hetgeen Lei mij vorig jaar al toevertrouwde ‘hou het vooral gewoon’!

Nieuwe start

Er zijn maar weinig nieuwelingen die we in de duivensport mogen begroeten, helaas. Toch de vraag aan Lei Kurvers hoe hij een nieuwe zou aanpakken en welk advies hij een ‘starter’ zou willen meegeven.
Lei: ‘Moeilijk maar ook dit moet je niet moeilijke maken dan het is. Ik weet dat de euro’s een rol spelen, maar probeer er geen half werk van te maken. Ga naar een goed spelende liefhebber in de directe omgeving, zoek het niet te ver. Kijk of het mogelijk is zijn hok te kopiëren. Zelf heb ik het liefst een hok waarop het voor mens en duif gemoedelijk is. In mijn beginperiode heb ik het hok van Janssen – Dreessen 1:1 overgenomen. Nooit spijt van gehad, top en ben er nog altijd goed mee. Probeer het hok zo in te richten dat je de warmte kunt vasthouden. Grote hokken, weinig duiven, maak schuiven in het plafond waar je mee kunt spelen, warmte beslist over de vorm. Ik heb veel geprobeerd maar hoe nog altijd vast aan de mijn eigen principes, is nog altijd het beste gebleken’.

Duiven? ‘Nou daarvoor geldt hetzelfde: zoek het in de buurt. Waarom zou je het ver weg gaan zoeken? Nergens voor nodig. We hebben er in Limburg genoeg die nationaal en ook internationaal TOP zijn. Zoek er vier uit, ga er naar toe, kijk of je er een klik mee hebt. Ik ben er van overtuigd dat je hier duiven kunt halen die je een goede start bezorgen naar een succesvolle duivensport’.

Afscheid

Na enkele uren gepassioneerd praten over de duivensport en veel meer dan dat, kan ik maar een conclusie trekken: Lei en Jeannij of Jeannij en Lei, duivenliefhebbers in hart en nieren, ondanks alle successen met beide benen op de grond gebleven (zoals Lei dat ook graag ziet), genieten van het leven en de duiven, iedereen alles gunnen en zelf steeds met volle inzet bezig blijven de duivensport naar een hoger niveau te tillen waar iedereen van kan genieten!

Jeannij en Lei: proficiat, het zal een bijzondere huldiging worden op 3 december a.s. in Susteren!

 

Hans Bodelier – Echt

 

Marathon – sponsor:

Vera de Kruik – Loon op Zand

http:www.veradekruik.nl

Provinciaal Criterium Z.L.U. – Perpignan:
winst voor ‘Bellissimo’ van
Jos en Jacqueline Martens – Stein

 

Met het einde van het internationale wedvluchtseizoen in zicht, was er voor de fondspelers nog maar een kans een provinciale zege in de wacht te slepen. Veel gevestigde namen hadden zich op de voorgaande vluchten met regelmaat in de kop van de uitslag weten te klasseren. Alleen dat laatste stapje naar de hoogste trede had er nog niet in gezeten. Spanning niet alleen wat betreft een provinciale zege maar de laatste vlucht is ook vaak de scherprechter voor een goede klassering in de kampioenschappen.

Als we blijven bij de laatste vlucht dan hadden Jos en Jacqueline het beste tot het laatste bewaard. De eerste melding in het Limburgse kwam op naam van de combinatie Giel Janssens en Jean Hausoul uit Epen. Zij klokten om 20.27 uur gevolgd door Jos Martens om 20.29 uur en de top drie werd compleet gemaakt door Harrie en Roger Wijnands die om 20.35 uur klokten. Met 1199 mpm per minuut was ‘Bellissimo’ de snelste en was de provinciale zege een feit.

In het seizoen 2015 slaagde Jos er in zelfs 2 provinciale zeges binnen te halen en wel op Agen jaarlingen en Marseille. Die laatste zege was direct goed voor de 1e nationaal en internationaal en daarmee kon het jaar 2015 als een absoluut top jaar worden bestempeld.

Perpignan 2016

Op deze Perpignan korfde Jos 6 duiven en naast de 1e Provinciaal werd nog de 23e prijs gewonnen. In het nationale Z.L.U. concours werd ‘Bellissimo’ als 5e afgevlagd tegen 4.027 duiven. Hiermee won hij zijn tweede prijs van het seizoen. Op Pau pakte hij prijs 540 in het nationale concours. In het seizoen 2015 had ‘Bellissimo’ al laten zien dat hij wat extra’s in huis heeft. Hij won o.a. een 6e prijs in het Afdelingsconcours Limoges tegen 3.480 duiven nadat hij in 2014 op dezelfde vlucht de 2e prijs won tegen 3.702 duiven.

‘Bellissimo’

Deze geweldenaar is een zoon van de nationale Asduif Agen 2014 – 2015 terwijl diens vader weer goed is voor meerdere toppers op de fond. De moeder is een dochter van de 1e internationaal Tarbes van Jos Martens zelf, terwijl de ‘Tarbes’ een zoon is van ‘Der Sjef’, een uitstekende fondklepper.
Ook hier is ‘goed x goed’ aan elkaar gekoppeld en het resultaat is ‘super goed!’.

 

 

 

‘Bellissimo’:  volop in de rui!

Kampioenschappen

De goede prestatie op Perpignan zorgde er tevens voor dat mooie ereplaatsen werden behaald in de kampioenschappen:

  • 1e Keizer Grote Fond Z.L.U. 2016
  • 1e Pyreneeën Cup L.U.  2016
  • 1e Duifkampioen Jaarlingen Grote Fond Afdeling Limburg 2016
  • 1e Generaal kampioen Morgenlossing Fondclub Midden – Limburg 2016
  • 2e Europa Marathon 2016
  • 2e International Bony Omega 3 Cup Fondclub Midden – Limburg 2016
  • 2e Beste Duif Z.L.U.-vluchten 2 prijzen W.H.Z.B.-B.O.T.B. 2016
  • 2e Super Prestige L.U.  2016
  • 2e Marathon kampioen Fondclub Midden – Limburg 2016
  • 3e International Bony SGR Cup Fondclub Midden – Limburg 2016
  • 4e Fond Kampioen L.U.  2016

Een goede afsluiting met deze overwinning op Perpignan van een goed seizoen 2016


Hans Bodelier – Echt